Σκιώδη Παραλειπόμενα

του
Κώστα Βουλαζέρη

Αρχείο | RSS Feed

Αναζήτηση Μυστηριακές ΟντότητεςΠαλιά Ελληνικά Εξώφυλλα

Τυχαία

Μια στιγμή...
14 / 1 / 2021

Πρόσφατα έμαθα για ένα συμβάν στο Μετρό της Αθήνας, το οποίο θέλω να σχολιάσω γιατί μου έκανε εντύπωση και πιστεύω πως είναι ακόμα κάτι στημένο για να χρησιμοποιηθεί αρνητικά εναντίον της ελευθερίας των πολιτών αυτής της χώρας. Το ξέρω ότι το blog μου δεν είναι κανένα μέσο με τεράστια εμβέλεια, όμως, όπως έχω ξαναπεί, το να σιωπάς σήμερα είναι εγκληματικό.

Το περιστατικό είναι το εξής για όσους δεν το ξέρουν: Ένας σταθμάρχης μπαίνει στο Μετρό και βλέπει μέσα στο βαγόνι δύο νεαρούς ηλικίας 17-25 να έχουν ο ένας τα πόδια του πάνω στο κάθισμα και ο άλλος να μη φορά μάσκα. Τους ζητά να κατεβάσουν τα πόδια και να βάλουν μάσκα. Αυτοί τον βρίζουν χυδαία. Ύστερα, κατεβαίνουν στον σταθμό που κατεβαίνει κι ο σταθμάρχης. Οι πόρτες του συρμού κλείνουν. Οι δύο νεαροί και ο σταθμάρχης μένουν μόνοι στην αποβάθρα. Οι δύο νεαροί ξυλοκοπούν βάναυσα τον σταθμάρχη, ενώ οι επιβάτες, παγιδευμένοι μες στο τρένο, παρακολουθούν από τα παράθυρα... και όλως τυχαίως κάποιος τραβά βίντεο.

Βγαίνουν τα ΜΜΕ, μετά, και φωνάζουν ΑΡΝΗΤΕΣ ΤΗΣ ΜΑΣΚΑΣ ΞΥΛΟΚΟΠΗΣΑΝ ΣΤΑΘΜΑΡΧΗ! σαν υστερικές πόρνες. Συνδέοντας, φυσικά, τους «αρνητές της μάσκας» με κακοποιούς – πράγμα που, γενικά, ΔΕΝ ισχύει. Αν μη τι άλλο, υποθέτω πως, όπως κι εγώ, όσοι «αρνητές της μάσκας» είδαν αυτό το βίντεο (το παραθέτω παρακάτω) θα θεώρησαν τον ξυλοδαρμό απαράδεκτη και βάναυση ενέργεια.

Ορίστε και το εν λόγω βίντεο:

Τώρα θα σας πω κάτι που δεν πρόκειται να σας πουν τουλάχιστον τα «επίσημα» ΜΜΕ: Η επίθεση αυτή ήταν, κατά πάσα πιθανότητα, στημένη.

Γιατί το νομίζω αυτό;

Ας το δούμε, πρώτα, από απλή ψυχολογική άποψη... Σιγά που δύο νεαροί θα σηκώνονταν και θα έσπαγαν στο ξύλο με τέτοιο τρόπο κάποιον – σταθμάρχη ή μη – επειδή τους ζήτησε να βάλουν μάσκα. ΠΑΡΑΕΙΝΑΙ ακραίο. Θα πρέπει να ήταν παράφρονες. Δεν δικαιολογείται τέτοια βιαιότητα, εκτός αν είχε συμβεί και κάτι άλλο που δεν ξέρουμε, κάτι για να τους προκαλέσει αφάνταστα. Τέτοια βιαιότητα δικαιολογείται μόνο σε πολύ ακραίες ψυχικές καταστάσεις ή σε... επαγγελματικές περιπτώσεις – και θα μιλήσω γι’αυτό παρακάτω. Αμφισβητώ, λοιπόν, κατά πρώτον, ότι είναι δυνατόν δύο νέοι να αντιδρούσαν έτσι υπό φυσιολογικές συνθήκες – ακόμα και μέσα σε καταπίεση κορονοχούντας.

Δεύτερον: Προσέξτε, στο βίντεο, πώς επιτίθενται αυτοί οι δύο άνθρωποι. Δέρνουν επαγγελματικά. Δεν είναι τυχαίο το ξύλο που ρίχνουν. Μοιάζει σαν να ξέρουν ακριβώς τι κάνουν. Μοιάζει σαν να το έχουν ξανακάνει.

Τρίτον: Προσέξτε ότι φοράνε σχεδόν ολόιδια ρούχα. Σαν να είναι μέλη συμμορίας.

Επίσης, αξιοπερίεργο: Δεν υπάρχει κανένας στο Μετρό της Ομόνοιας που να μπορεί να παρέμβει σε τέτοιες περιπτώσεις; Δεν υπάρχει φύλακας; Δεν υπάρχει αστυνομικός;

Ακόμα ένα αξιοπερίεργο: Πολύ εύκολα δεν διέφυγαν; Οι σταθμοί του Μετρό είναι αρκετά περιορισμένοι χώροι. Δεν είναι εύκολο για κάποιον δράστη να διαφύγει. Είναι πολύ εύκολο να τον πιάσουν αν θέλουν. Και είναι και τόσες κάμερες τριγύρω. Τι έγινε, ρε παιδιά; Δεν υπάρχει, τελικά, καμία φύλαξη στο Μετρό Ομόνοιας;

Τι νομίζω εγώ ότι συνέβη:

Οι δύο δράστες ήταν επαγγελματίες. Κάποιος τούς είχε πληρώσει για να κάνουν αυτή τη δουλειά – να δείρουν τον σταθμάρχη. Οι δύο δράστες γνώριζαν σε ποιο βαγόνι θα έμπαινε ο σταθμάρχης, ή τον είχαν ακολουθήσει εκείνη την ώρα να μπαίνει. Μετά, είχαν φροντίσει να γίνουν προκλητικοί – τα πόδια επάνω, όχι μάσκα – γνωρίζοντας ότι ο σταθμάρχης θα τους έκανε, φυσικά, παρατήρηση. Αποκεί και πέρα το πράγμα είναι απλό: τον έβρισαν, βγήκαν έξω μαζί του, και τον ξυλοκόπησαν την ώρα ακριβώς που έκλεισαν οι πόρτες ώστε ο κόσμος να μη μπορεί παρά να κοιτάζει. Πιθανώς, μάλιστα, και κάποιοι υπάλληλοι να ήταν δωροδοκημένοι ώστε να τους αφήσουν να διαφύγουν· ή ίσως οι δράστες να ήξεραν ότι εκείνη την ώρα δεν υπάρχει αρκετή φύλαξη και κανένας δεν παρακολουθεί τις κάμαρες ώστε να επέμβει εγκαίρως.

Δε νομίζω ότι οι δράστες πρόκειται ποτέ να βρεθούν, παρότι σίγουρα οι φάτσες τους είναι αποθηκευμένες από τις κάμαρες. Ή, αν βρεθούν, θα γίνει μια τυπική σύλληψη, θα το διατυμπανίσουν τα ΜΜΕ, και μετά, underground, χωρίς να το μάθει κανένας, θα αφεθούν ελεύθεροι.

Το όλο περιστατικό στημένο ώστε μετά να μπορούν κάποιοι να βγουν δημοσίως και να πουν: Να, δείτε τι είναι οι «αρνητές της μάσκας»! Κακοποιοί είναι!

Συγνώμη που κλοτσάω το παραμύθι σας στα αρχίδια, αλλά, ΟΧΙ, οι άνθρωποι που δεν συμφωνούν με τα αντισυνταγματικά μέτρα που έχουν παρθεί σχετικά με τον Covid-19 ΔΕΝ είναι κακοποιοί, ούτε συμφωνούν με ξυλοδαρμούς τυχαίων υπαλλήλων.

Τα ΜΜΕ ακόμα μια φορά προσπαθούν να αποπροσανατολίσουν τον κόσμο.

Γιατί, όμως, μπορεί να στήθηκε αυτό το περιστατικό; Απλά και μόνο για να πουν τα ΜΜΕ «δείτε τι κακοί που είναι οι αρνητές της μάσκας»; Όχι. Μπορεί να υπάρχει ένας ακόμα χειρότερος λόγος: το ότι κάποιοι θέλουν, με αφορμή αυτό το επεισόδιο, να αυξηθεί η αστυνόμευση στα μέσα μαζικής μεταφοράς, να γίνουν πιο σκληροί οι νόμοι, και, γενικά, να κάνουν τον κόσμο πιο ανελεύθερο και πιο φοβισμένο – και, άρα, πιο εύκολα ελεγχόμενο. Πράγμα που έχει ήδη ξεκινήσει από την αρχή της «τρομερής» πανούκλας.

 

(Τυχόν τυπογραφικά λάθη να θεωρηθούν εκεί για σουρεαλιστικούς λόγους, λόγω βιασύνης μου, δαίμονα του πληκτρολογίου, και, φυσικά, κορονοϊού ο οποίος έχει μολύνει τα δάχτυλά μου.)

 

 

Επίσης . . .

Η Ψυχεδελική Παράδοση στη Φανταστική Λογοτεχνία


Πριν από κάποιο καιρό, είχα γράφει ότι η φανταστική λογοτεχνία είναι αρκετά βασισμένη στη ρομαντική παράδοση. Αλλά, φυσικά, δεν είναι βασισμένη μόνο σ’αυτήν. Είναι εξίσου βασισμένη και στην ψυχεδελική παράδοση.

Όταν πολύς κόσμος ακούει για «ψυχεδελική παράδοση», συνήθως σκέφτεται δύο πράγματα – ή, ίσως, τρία. Το πρώτο είναι το ψυχεδελικό ρεύμα του ’60, με τους χίπηδες, τη ροκ μουσική, και όλα τα σχετικά. Το δεύτερο είναι τα ναρκωτικά – γενικά κι αόριστα – όπως έχει καταντήσει να ονομάζονται συλλήβδην όλες οι ψυχοτρόπες ουσίες. Αυτοί που σκέφτονται το πρώτο είθισται να το σκέφτονται με κάπως καλό τρόπο. Αυτοί που σκέφτονται το δεύτερο είθισται να το σκέφτονται ως κάτι το κακό. Τίποτα από τα δύο δεν είναι αλήθεια, ακριβώς· και τα δύο βασίζονται σε προκαταλήψεις.

Το τρίτο που μπορεί να σκέφτονται κάποιοι (πιο «ψαγμένοι») είναι η παράδοση του σαμανισμού, που ναι μεν υπάρχει και στα βιβλία του Καστανέντα αλλά είναι, ουσιαστικά, πολύ αρχαία παράδοση. Υπήρχε ακόμα και στην αρχαία Ελλάδα, φυσικά. (Τι νομίζετε ότι έκαναν στο Μαντείο των Δελφών; Έπαιζαν τάβλι;)

Η φανταστική λογοτεχνία, όσον αφορά την ψυχεδελική παράδοση, δεν βασίζεται σε κάτι συγκεκριμένο από αυτά. Βασίζεται σε όλα συγχρόνως, και σε ακόμα περισσότερα, αν το παρατηρήσεις λίγο στο βάθος – αλλά, δυστυχώς, οι πιο πολλοί δεν το παρατηρούν. Αυτό είναι ένα στοιχείο της φανταστικής λογοτεχνίας που, αν και πολύ βασικό, συχνά παραβλέπεται, ή περνά παράπλευρα χωρίς ιδιαίτερο σχολιασμό.

[Συνέχισε να διαβάζεις]

 

Επιλογές Νοεμβρίου (4/11)


RIP Patrick Stewart (X-Men, Star Trek, & άλλα) — RævJäger (μουσική: dungeon synth, ατμοσφαιρική, μελωδική) — Syd Mead (φουτουριστικοί πίνακες ) — Marigold Santos (σουρεαλιστική, ψυχεδελική τέχνη) — Οι αντιδράσεις στη διακοπή του AO3 — Συμπαντικός Τρόμος (Cosmic Horror) — Ταινίες με μάγισσες — Βαμπίρ του διαστήματος — MAME32 Plus! Plus! (παλιά, κλασικά Arcade) — Ζωγραφική φαντασίας στο heavy metal — Salvator Rosa (τέχνη) — Gray Morrow (κι άλλη τέχνη) — A. E. Van Vogt (σε κόμιξ) — Real-ESRGAN-ncnn-vulkan (μηχανή τεχνητής νοημοσύνης για μεγέθυνση εικόνων) — Πολλά ακόμα καταφτάνουν στο LinX

 

Περί Γραφής: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα, Ξανά


Αυτό το άρθρο είναι συνέχεια του προηγούμενου: Τελεία και ΟΧΙ Παύλα. Εν μέρει, μου έδωσε έμπνευση να το γράψω κάποιος που ανέφερε κάτι σε ένα από τα σόσιαλ μύδια. Και λέω εν μέρει γιατί δεν χρειάζομαι ποτέ και πολλή έμπνευση για να γράψω για τη στίξη. Έχω μια σχέση αγάπης-μίσους μαζί της. Ξεκίνησα να γράφω ως τελείως άσχετος με τη στίξη, μην έχοντας ιδέα ποια θα μπορούσε ποτέ να ήταν η χρήση της άνω τελείας: ίσως ακόμα και του κόμματος. Έφτασα σε σημείο να νομίζω ότι έβαζα σωστά τη στίξη, αλλά απλά το νόμιζα μόνο. Και κατέληξα να συμπεράνω πόσο ανόητος είσαι όταν νομίζεις ότι «ξέρεις» τη χρήση της στίξης, και πόσο υποκειμενική μπορεί να είναι η στίξη. Αλλά όχι και στα πάντα. Υπάρχουν κι ορισμένα σταθερά πράγματα. Και υπάρχει και μια κάποια... αισθητική. Ναι, αισθητική.

Έτσι, γράφουμε τώρα συνέχεια του προηγούμενου άρθρου γιατί, πολύ απλά, το θεωρώ ενδιαφέρον να γράψω συνέχεια. Και έχει νόημα. Ακολουθήστε με...

Σχετικά με την παύλα μπορεί να υπάρξει ένα ερώτημα: Γιατί να μην κολλά επάνω στις λέξεις; Να, για παράδειγμα, δες τι γίνεται με όλα τα άλλα σημεία στίξης: κολλάνε επάνω στις λέξεις. Η παύλα γιατί να μην κολλά; Στο πηγάδι κατούρησε;

Το θέμα είναι το εξής: όλα τα άλλα σημεία στίξης (εκτός, ίσως, από το θαυμαστικό) είναι αρκετά παλιά. Η παύλα – εκτός αν κάνω τρομερό λάθος – είναι πιο πρόσφατη. Δεν υπήρχε παλιά. Και, παρότι ουσιαστικά συντακτικό σημείο στίξης (όχι σχολιαστικό, όπως το θαυμαστικό), είναι κάπως ιδιαίτερο, και έχει κατά καιρούς χρησιμοποιηθεί με διάφορους τρόπους. Ακόμα και σαν να ήταν σχολιαστικό!

Η παύλα, σε κάποια κείμενα, μπορεί να βρεθεί να αντικαθιστά μέχρι και την τελεία, ή μπορεί να μπαίνει και μαζί με την τελεία. Ή όπου αλλού μπορείς να διανοηθείς. Πολλοί πιστεύουν, δε, ότι χρησιμοποιείται απλώς για να τονίσει την επόμενη λέξη, ή φράση: ή τη λέξη, ή φράση, που κλείνεται ανάμεσα στις παύλες.

Επικρατεί μια σύγχυση.

Αλλά, στην πραγματικότητα, σύγχυση δεν υφίσταται. Είναι συντακτικό σημείο στίξης, ουσιαστικά, όχι σχολιαστικό.

Όλα τα άλλα σημεία στίξης κολλάνε επάνω στις λέξεις, ναι. Αλλά κολλάνε ανεξαιρέτως (πλην της παρένθεσης) στο τέλος της λέξης, ποτέ στην αρχή. Κόμμα, τελεία, άνω τελεία, ερωτηματικό, θαυμαστικό... τα έχετε δει ποτέ στην αρχή; Πάντα στο τέλος κολλάνε.

Και ρωτάω τώρα: Η παύλα πού κολλάει; Στην αρχή, ή στο τέλος;

[Συνέχισε να διαβάζεις]